What a long, strange trip it's been

Hayatımın 11 senesini geçirdiğim Eskişehir'den ayrıldım. Sevgilimmiş gibi oldu, belki de öyleydi bilmiyorum. Orda bu kadar uzun bi süre geçirmeyi planlamamıştım, istediysem de gerçekleştirmek için bi çaba göstermemiştim ama ayrılmak çok zor geldi. Çocuk olarak ayak basıp yetişkin olarak, yaşadığım yalnızlıkları, mutlulukları, depresyonları, aşkları, dostlukları, dramaları, doğruları ve yanlışları bulabildiğim ve içlerinde saklayabileceklerini düşündüğüm ceplerime, kutulara, aklımın bi köşesine koyup çıktım. İyi ki'lerle, keşke'lerle yaşamıyorum, öyle yaşanmayacağını da Eskişehir'de öğrenmiştim ama değişimden hep nefret eden, ona karşı direnen ve sonuçlarına müstehcen tümleçlerle katlanan biri olarak adım attığım yeni hayatı anlamaya, ona alışmaya ve uyum göstermeye çalışmak doğal olarak yorucu oluyor, çünkü alıştığınız hayatı değil karıştığınız bi hayatı yaşamaya çalışıyorsunuz. İçinde bulunduğum yeni koşullar hakkında, her insanın hayatı boyunca olur olmadık pek çok şey için yaptığı, yapmaya çalıştığı ve geçerliliği asla bir insan hayatından daha uzun olamayan gülünç tespitler yapmak yerine -ki bu da bi tespit- sadece yaşamaya çalışıyorum... ama kendimi kandırıyo da olabilirim, tespitini henüz yapmadım haha. Dilimizde tespit çekmek diye bi deyiş var mı? Yok mu? kk.

Ne değişti? Kibrit kutusu kadar bi evi kendimle paylaşmak yerine artık çok daha büyük bi evi babamla paylaşmak durumundayım ve bu olay bazen Big Cat Diary'de oyuncuymuşum hissi yaratmıyo değil. Pridelord Shadow, genç erkekler Minimo ve Eddie'nin maceraları, evet. Etrafımda beni bi yerlerden izlediğini düşündüğüm babam varken evde gündelik işleri yapmak kimi zaman aklıma "Masai Mara'da sonbahar. Annelerini kaybeden genç erkekler artık kendi başlarına avlanmayı öğrenmek zorunda. Pridelord Shadow yeni koşullara tam olarak alışabilmiş gibi görünmüyor fakat Minimo sürüye geri döndü ve bir ay öncesine göre artık daha hareketli, genç kardeşi Eddie'yle daha çok zaman geçiriyor.." gibi düşünceler getiriyor. Bazen eğlenceli gelse de, olayların kaçınılmaz ve kontrolüm dışında oluşu sinir bozucu. O Narrator'ı yakalarsam çiğ çiğ yiycem. Babamla beraber yaşadığım süre boyunca "hata yapma" lüksüne sahip değilim, sürekli izleniyorum. Geç kalkamam, geç uyuyamam, ortalığı dağıtamam yada "hazır dağıtılmışı var" diyip o şekilde bırakamam, bilgisayar başında vakit geçiremem, telefonda uzun uzun konuşamam vs. vs. Kurallar, sınırlar ve beklentiler belli. Üstelik tümüne uysam, hepsini karşılasam bile yine de sebepsiz azarlama hakkı saklı. Aramızda uzun zaman önce bozulan ilişkinin yoluna girmesi için tüm bunlar gerekli. Oosım.

Hepsini bilerek ve elimden geldiğince hazırlanarak geldim, teoride her şey hazır, pratik lazım. Neler yapabilirim? Uykumu düzene soktum. Sabahları kahvaltı hazırlıyorum. Yemek yapmayı öğreniyorum, no kidding. Küçük Ali Okul Yolunda gibi oldu ama şaka-maka dün ilk Achievement'ımı aldım [Ni Hao] diye: Pilav yap. And it's a fucking win! Bu yemek yapma işini dolma yada herhangi bi patlıcan yemeği yapmaya kadar ilerletmeyi düşünüyorum. Evle alakası olmasa da kendim için spor salonu buldum, fiyatı da uygun fakat yeri çok ters, ne zaman başlayabilirim bilmiyorum. Artık günde yarım paket sigara içiyorum, zamanla onu da tamamen bırakmış olurum. Diğer taraftan, benim için bi nevi terapi gibi olan gece 4lere kadar ve tercihen karanlıkta oturma olayı patladı gibi. Hayır deli değilim, henüz değil ama hayatın neresinde olduğunuza bakmaktan başka çarenizin olmadığı kadar karanlık bi ortamda, sadece kendinizi dinlemek zorunda kalacağınız kadar büyük bi sessizlikte vakit geçirmek, well, en azından bana iyi geliyodu. Şimdilerde tavuk gibi gece 12de yatıyorum, peh! Bilgisayar başında fazla vakit geçirmem de tehlikeli olduğu için oyun oynamaya pek fırsatım olmuyor ki bu sorunu ilerde çözmeyi planlıyorum, çözmezsem olmaz. Oturup karşılıklı iki çift laf edebilecek kimse yok, şimdilik bi sorun teşkil etmiyor, kardeşimle abuk subuk şeylere gülüp vakit geçir(ebil)iyoruz. Yakında İstanbul'a dönecek ve Kadıköy'e taşınacak, belki yardım etmek için bi kaç günlüğüne İstanbul'a gidebilirim *sigh* İzmir'e gitme planım da hala var -.- Yakın zamanda bi Eskişehir - Ankara da olabilir kkthxbai.

Babam her ne kadar beni tanıdığını düşünüyosa da kesinlikle tanımıyo. Tanıdığını sandığı kısımsa tamamen yanlış, srsly. Aynı şekilde ben de onu tanımaya başlıyorum ve bu çok garip bi süreç, çu bok sarip bi güreş (bunu niye yazdım bilmiyorum). Değişiyorum, her şey değişiyo ve beni asıl geren şey bu. Bundan 5 sene sonra (liste uzatılabilir);

- Pembe t-shirt'ler,
- Sırtında, sağında solunda abuk sabuk işlemeler olan gömlekler giyersem,
- İncecik favori bıraktığımı görürseniz yada favorimi bi dostluk bi kardeşlik havası içinde çenemdeki sakalla birleştirirsem,
- Hızımı alamayıp Mandrake sakalı falan bırakırsam,
- PvE'den sıkılıp Raid yapmaya başlarsam falan beni LÜTFEN pompalı tüfekle vurun ve vurduğunuzdan emin olun.
- Cinsel tercihimi değiştirirsem, well, n'apacağınızı biliyosunuz ipneler.

Bu yazı size bi şey kattı mı?

a) Hayır.

b) Hiç de değil!